Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΟΥΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ


Γέμισε η πλατεία μπροστά από τον Αί Γιάννη στη γιορτή του μούρου στο Καλεσμένο
Άργησε λίγα χρόνια αλλά έγινε προχθές και με μεγάλη μάλιστα επιτυχία, η πρώτη «Γιορτή μούρου» στο Καλεσμένο και έτσι, ένα από τα πιο σπουδαία και ποιοτικά προϊόντα της ευρυτανικής γης πήρε το εισιτήριο να γίνει πιο γνωστό και γιατί όχι, να εμπνεύσει και άλλους ώστε να ασχοληθούν με την παραγωγή του και να βελτιώσουν τα εισοδήματά τους.
Τίμησε με την παρουσία του ο μητροπολίτης κκ. Νικόλαος τη γιορτή μούρου στο Καλεσμένο
Την πρωτοβουλία είχαν η κοινότητα Καλεσμένου και συγκεκριμένα ο δραστήριος πρόεδρος Παναγιώτης Κοντοβράκης με τον Σύλλογο των Απανταχού Παπαρουσιωτών και η εκδήλωση έγινε στα πλαίσια των εορτών Δάσους που γίνονται κάθε χρόνο στην Ευρυτανία και φυσικά με την υποστήριξη του Δήμου Καρπενησίου. Την ωραία εορτή λάμπρυνε η παρουσία του σεβασμιωτάτου μητροπολίτη Καρπενησίου  κ.κ. Νικολάου ο οποίος χοροστάτησε στον εσπερινό και παρέμεινε αρκετή ώρα στην πλατεία πριν αποχωρήσει και ξεκινήσει το γλέντι.
Το χορετικό του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρπενησίου χορεύει στην γιορτή
Τους προσκεκλημένους και όσους βρέθηκαν στην ωραία πλατεία του Καλεσμένου, μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και το παλιό πέτρινο σχολείο που αποκτά καινούργιο ρόλο χάρη στη φροντίδα των Καλεσμενιωτών που αγαπάνε ιδιαίτερα και φροντίζουν το χωριό τους, με ένα μικρό ποτηράκι μούρο για να δοκιμάσουν το «νέκταρ» της Ευρυτανίας. Στη συνέχεια προβλήθηκε βίντεο που παρουσίαζε τις ομορφιές της Ευρυτανίας, ακούστηκαν οι χαιρετισμοί από τον πρόεδρο της Κοινότητας Καλεσμένου Παναγιώτη Γυφτοβράκη, τον Πρόεδρο του Συλλόγου των Απανταχού Παπαρουσιωτών Παναγιώτη Βλασσόπουλου καθώς και από το δημοτικό Σύμβουλο Νίκο Σουλιώτη που αναφέρθηκαν στο πολύτιμο μούρο και τη σημασία που έχει για το Καλεσμένο και όλη την περιοχή.
Η "Ορχήστα Ζιάγκα" τα κατάφερε και δεν άφησε κανέναν να μη χορέψει από κλέφτικα μέχρι τη "Ζαφιρένεια" και τον "Κόκορα"...
Ο Παναγιώτης Κοντοβράκης, η Αμαλία Παπαγεωργίου και ο Παναγιώτης Βλασσόπουλος τη στιγμή που κληρώνουν τους λαχνούς της λαχειοφόρου
Ακολούθησε παρουσίαση παραδοσιακών χορών από το χορευτικό συγκρότημα του πολιτιστικού Συλλόγου Καρπενησίου και μετά άρχισε το γλέντι με τους ήχους της καλής ορχήστρας «Κωνσταντίνου Ζιάγκα» και κράτησε μέχρι τις πρωινές ώρες με μόνο διάλειμμα την ολιγόλεπτη κλήρωση των δώρων και για να πάρουν μια ανάσα και οι μουσικοί.
Οι Καλεσμενιώτισσες κάνουν πρώτες την αρχή με ένα τσάμικο
Πέρα από την πρώτη όπως προαναφέρθηκε παρουσίαση του μούρο στην εκδήλωση, για το οποίο μίλησε η Αμαλία Παπαγεωργίου και προβλήθηκε ειδικό βίντεο με σχετικές εικόνες, ενδιαφέρον είχε στη γιορτή η παρουσία πολλών νέων παιδιών που βοήθησαν και καταχάρηκαν την εκδήλωση χορεύοντας ασταμάτητα καθώς επίσης και το παρόν που έδωσαν στο προαύλιο του Άι - Γιάννη πολλοί Καλεσμενιώτες και φίλοι από τα διπλανά χωριά και ιδιαίτερα το Παπαρούσι που μαζί μοιράζονται την παραγωγή του μούρου.
Δεν είναι και τόσο γυνακείος χορός το τσάμικο αλλά η Παναγιώτη Κουρεμένου μας έκανε να αναθεωρήσουμε αυτή την άποψη ως πεπαλαιωμένη...
Του χρόνου ευχήθηκαν όλοι θα είναι καλύτερα και το μούρο θα ρεύσει πιο άφθονο για να το γνωρίσουν περισσότεροι και να εκτιμήσουν όλοι την αξία του.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Το κείμενο και οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν σήμερα στον "Ευρυτανικό Παλμό".

ΤΟ ΝΕΚΤΑΡ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

Η κυρά Κωνστάντω στο καφενείο που κρατάει ανοιχτό παραπάνω από σαράντα χρόνια στο Καλεσμένο και αποτελεί το ναό του μούρου, όπως λένε όσοι το γνωρίζουν και το απολαμβάνουν. Στη φωτογραφία με τον Πάνο Κατσούδα που μαζί επισκεφθήκαμε το Καλεσμένο και μου γνώρισε τις μουριές.

Πότε και ποιος φύτεψε την πρώτη μαύρη μουριά στα μέρη της κεντρικής Ευρυτανίας είναι άγνωστο, όπως επίσης άγνωστο είναι αν την φύτεψαν για τα φύλλα της ή τον καρπό τους. Τα μεν φύλλα ήταν χρήσιμα για την μεταξοσκωληκοτροφία η οποία δεν αποκλείεται να είχε ανθήσει κάποιους προηγούμενους αιώνες εκεί, ενώ τα μούρα, ένας εύγεστος,  χυμώδης και υπόξινος καρπός να τα χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή ενός οινοπνευματώδους ποτού, σαν το τσίπουρο μοιάζει, αλλά με μια άλλη βαθύτερη, πιο εσωτερική γεύση και χαρακτηριστική μυρωδιά που παραπέμπει στον καρπό και στην περιοχή το λένε μούρο.

Το χωριό Καλεσμένο όπως φαίνεται από την απέναντι πλαγιά
Στις ημέρες μας λοιπόν, οι μαύρες μουριές που υπάρχουν κυρίως στα χωριά Καλεσμένο με τους πολλούς συνοικισμούς, Παπαρούσι και λιγότερο στα γειτονικά που όλα βρίσκονται πάνω από το ρου του Μέγδοβα, όλοι ξέρουν πως με τον καρπό τους φτιάχνουν μούρο και το οποίο μάλιστα θεωρείται από τα καλύτερα σε όλη την Ελλάδα και λόγω της μικρής παραγωγής η τιμή του είναι αρκετά ψηλή, μέχρι και πενήντα ευρώ το κιλό φτάνει και βεβαίως όποιος θέλει να το προμηθευτεί πρέπει να έχει και τις διασυνδέσεις του.

Ένα κλαρί μαύρης μουριάς γεμάτο με καρπό
Τούτο λοιπόν το απόσταγμα, ήταν και το πολυτιμότερο προϊόν των χωριών που προαναφέρθηκαν και απ’ αυτό προέρχονταν τα μικρά, αλλά ιδιαίτερα έσοδα που έκαναν τη ζωή των ανθρώπων που ασχολούνταν με τις μουριές κάπως καλύτερη σε σχέση με τους άλλους που δεν είχαν στον κήπο τους ή τα χωράφια τους αυτό το πολύτιμο δέντρο. Οι πιο πολλές μουριές ήταν στον παρατημένο πια οικισμό του Καλεσμένου, Σπαρτιάς και τούτο οφείλονταν μάλλον στο ευνοϊκό μικροκλίμα της περιοχής που ευνοούσε τις μουριές οι οποίες αγαπάνε την ηλιοφάνεια και αποδίδουν καλύτερα αν δεν ταλαιπωρούνται από την υγρασία και τους παγωμένους αέρηδες.

Για να προστεύεται ο καρπός και να μαζεύεται ευκολότερα στρώνουν κάτω από το δέντρο μεγάλα πανιά και πλαστικές επιφάνειες για να μη χάνεται ούτε ένα μούρο.
Αυτό που άρεσε όμως περισσότερο στις μουριές ήταν η παρουσία των ανθρώπων δίπλα τους, ήτοι η καλλιέργεια των χωραφιών, με σιτάρι και κριθάρι στις άνυδρες λάκκες και τα καλαμπόκια και τα κηπευτικά εκεί που υπήρχε νερό. Τους άρεσε επίσης να πηγαίνουν και να σταλίζουν κάτω από τον ίσκιο τους τα κοπάδια και βεβαίως το κλάδεμα και η φροντίδα. Όλα αυτά όμως πάνε, χάθηκαν από τότε που οι άνθρωποι άφησαν τον φτωχό όπως έλεγαν τόπο τους και αναζήτησαν την τύχη τους μακριά, ακόμα και πέρα από τους ωκεανούς.



Οι περισσότερες μουριές που υπάρχουν σήμερα είναι στον οικισμό Μοναστηράκι
Από τους λίγους που έμειναν πίσω, ήταν η κυρά Κωνστάντω Κατσούδα, η οποία μαζί με τον άντρα της Βασίλη είχαν ανοίξει το 1970 στη στροφή πάνω από τον κεντρικό οικισμό του χωριού Καλεσμένο ένα μαγαζί που εξυπηρετούσε τους περαστικούς. Μεταξύ των άλλων προσέφερε και μούρο, δικής τους παραγωγής από τις μεγάλες μουριές που είχε η οικογένεια της κυρά Κωνσταντίνας και η οποία ασχολείται όπως μας είπε από 10 χρονών με αυτές και συνεχίζει μέχρι σήμερα γιατί είναι μια δουλειά που την βρήκε από τους γονείς της και την αγαπάει. Αυτή ήταν και η γυναίκα η οποία συνέχισε και μετά το θάνατο του άντρα της πριν από αρκετά χρόνια να κρατάει ανοιχτό το ωραίο μαγαζί μας είπε όλες τις πληροφορίες που θέλαμε να μάθουμε σχετικά με το μούρο και την παραγωγή του.

Κάθε σημείο κάτω από τις μουριές είναι καλυμένο με πλαστικές επιφάνειες για να μη πάει χαμένο ούτε ένα μούρο
Τις μουριές της βρήκαμε, είπε και τα παλιά χρόνια κάρπιζαν πολύ γιατί ήταν αλλιώς η φύση και οι άνθρωποι και ασχολιόνταν με αυτές οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού και έφτιαχναν μούρο. Τότε δεν είχαμε νάιλον όπως σήμερα να τα απλώνουμε από κάτω και να τις μαζεύουμε και γι’ αυτό καθαρίζαμε καλά το χωράφι, κόβαμε τα χορτάρια και σχεδόν το σκουπίζαμε με σπάρτα. Τις μαζεύαμε μια – μια σαν έπεφταν από το δέντρο και αυτό κρατούσε μέρες. Τις βάζαμε σε μεγάλες καρδάρες με νερό και καθώς αυτές φούσκωναν, άρχιζε να γίνει η ζύμωση η οποία κρατούσε αρκετές μέρες, ανάλογα με την ποσότητα . Τότε της βάζαμε σε ένα καλογανωμένο καζάνι και τις αποστάζαμε όπως τα τσίπουρα από τα σταφύλια. Η διαφορά στον τρόπο απόσταξης του μούρου από τα τσίπουρα ήταν ότι αυτά κόλλαγαν λόγω των πολλών σακχάρων στο καζάνι κι γι’ αυτό τους έβαζαν ένα χορτάρι στον πάτο. Το αποτέλεσμα ήταν επίσης ανάλογο με την ποσότητα και φυσικά με την ποιότητα των μούρων.  Όσο γεροί ζουμεροί ήταν οι καρποί, τόσο περισσότερο μούρο έβγαζαν.

Θησαυρός για τους Καλεσμενιώτες είναι τα μούρα από τις μαύρες μουριές.
Εκείνα τα χρόνια το μούρο δεν ήταν και ιδιαίτερα ακριβό λόγω του ότι ήταν και μεγάλη η παραγωγή καθώς ασχολούνταν όλο το χωριό με αυτό αλλά δεν το είχε μάθει ο κόσμος σαν ιδιαίτερο ποτό και δεν το αναζητούσε. Τώρα μπορεί να κάνει και πενήντα ευρώ το κιλό, όπως πρόπερσι που αρρώστησαν οι μουριές και έπεσαν όλα τα φύλλα τους αλλά όπως λέει η κυρά Κωνσταντίνα, είχαν άλλη αξία τα λεφτά εκείνης της εποχής.

Αν και ιδιαίτερο προϊόν το μούρο, είναι εύκολο να το παράξει κάποιος αν φυσικά γνωρίζει πως γίνεται η απόσταξη και ακολουθήσει κάποιους κανόνες. Το δύσκολο όμως τώρα που η παραγωγή του μούρου επανήλθε στην επικαιρότητα, λόγω της ποιότητάς του και βεβαίως της επικερδούς λόγω της κρίσης ενασχόλησης για πολλούς στα χωριά της Ευρυτανίας, είναι ο πολλαπλασιασμός των δέντρων. Πράγματι, είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιάξει κάποιος καινούργια δέντρα μαύρης μουριάς. Έχουν δοκιμάσει όλους τους πιθανούς τρόπους, με σπόρια, με μοσχεύματα, με εμβολιασμούς αλλά τίποτα. Ελάχιστα δέντρα πιάνουν έτσι και κυρίως αυτά προέρχονται από κλαδιά άλλων δέντρων που χώνονται ολόκληρα στο έδαφος.

Ο Πάνος Κατσούδας με μια από τις νέες μουριές που κατάφερε να δημιουργήσει στο χωράφι του.
Σαν να υπάρχει ένα μυστικό που δεν ξέρουμε, στην αναπαραγωγή της μουριάς, λέει ο Πάνος Κατσούδας ο οποίος αφ’ ότου γύρισε από την Αμερική πριν από λίγα χρόνια ασχολείται συστηματικά με τις μουριές και άλλες καλλιέργειες. Επί πλέον, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται και μια άλλου είδους προσοχή στα δέντρα καθώς, όπως λέει η κυρά Κωνσταντίνα «άλλαξε πολύ η φύση» και γέμισε έντομα που τρυπάνε τους καρπούς και πουλιά που μη έχοντας τίποτα άλλο να φάνε ρημάζουν τις μουριές. Γι’ αυτό και ορισμένοι, ντύνουν κυριολεκτικά τις μουριές με δίχτυα για να προστατέψουν το καρπό και όποιος τα βλέπει έτσι ντυμένα όταν περνάει από το δρόμο, καταλαβαίνει την αξία που αρχίζουν να παίρνουν και τη θέση στην οικονομική ζωή της κεντρικής Ευρυτανίας.

Τον τρόπο αναπαραγωγής της μουριάς δεν αναζητούν μόνο στο χωριό Καλεσμένο αλλά και σε πολλά άλλα της Ευρυτανίας και σε ορισμένα έχουν αρχίσει να φτιάχνουν μούρο από τα μούρα των παλαιών δέντρων αλλά όπως λένε εκεί πάνω, κανένας δεν μπορεί να φτάσει σε ποιότητα και γεύση το μούρο από το Καλεσμένο και το Παπαρούσι!!!

 ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΡΟ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ
Από τα μεγαλύτερα κατά το παρελθόν χωριά της Ευρυτανίας το Καλεσμένο δεν μετράει σήμερα παρά λίγους ανθρώπους και μόνο λίγοι από αυτούς ασχολούνται με τις μουριές και το μούρο.
Για να προβάλλουν το ιδιαίτερο αυτό προϊόν της Ευρυτανίας και με πρωτοβουλία του δημοτικού διαμερίσματος Καλεσμένου του Δήμου Καρπενησίου, Καλεσμένο σε συνεργασία με τον Σύλλογο των Απανταχού Παπαρουσιωτών και στα πλαίσια των Εορτών Δάσους που γίνονται κάθε χρόνο στην Ευρυτανία,  διοργανώνεται το βράδυ του Σαββάτου  28 Ιουλίου στην κεντρική πλατεία του χωριού η πρώτη «Γιορτή Μούρου». Η γιορτή θα περιλαμβάνει ομιλίες και ανακοινώσεις για το μούρο, προβολή των ιδιαίτερων στοιχείων της περιοχής, γνωριμία με μουροπαραγωγούς, δοκιμή μούρου και φυσικά γλέντι με τους μουσικούς Κωνσταντίνο Ζαγγά, Σωτήρ Βλέντζα και Χρήστο Στεγίου, χορό από το Πολιτιστικό Συγκρότημα του Δήμου Καρπενησίου. Για περισσότερες πληροφορίες Αμαλία Παπαγεωργίου, τηλ. 6947819478.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το αφιέρωμα για το μούρο του Καλεσμένου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της εφημερίδας "Έθνος" στις 25 Ιουλίου 2012 και ήταν η δική μου μικρή συμβολή στην προσπάθεια να προβληθεί αυτό το εξαιρετικό προϊόν της Ευρυτανίας, να αναπτυχθεί περισσότερο η καλλιέργεια της μαύρης μουριάς και να αποτελέσει αυτό στοιχείο οικονομικής ανάπτυξης για την περιοχή.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΔΟΛΙΑΝΑ


Κάτω από την προτομή του μάρτυρα της Εθνικής Αντίστασης παπα Βαστάκη, γίνεται το τρισάγιο για τους παρόντες και το μνημόσυνο για απόντες στον ουρανό Δολιανίτες.

Μπορεί το χωριό τους, η Στουρνάρα ή Δολιανά της Καλιακούδας να έχει σβήσει εδώ και αρκετά χρόνια από τον χάρτη των ευρυτανικών κοινοτήτων, ζει ακόμα στην καρδιά τους και με κάθε ευκαιρία οι κάτοικοι του από όλα τα μέρη της γης το τιμούν, το ζωντανεύουν και μια ημέρα του χρόνου το γιορτάζουν υποδειγματικά.


Ζήτημα ισοροπίας πάνω από τον αθεάτο Κρικελοπόταμο. Τα Δολιανά σε πρώτο πλάνο χαμηλά στη φωτογραφία και η Ρωσκά απέναντι, στην πλαγιά του φοβερού όρους.

Πρόκειται όπως αναφέρθηκε για το χωριό Δολιανά ή Στουρνάρα της Καλιακούδας που ανήκε μέχριπρόπερσι στο Δήμο Δομνίστας και τώρα αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καρπενησιού, στο οποίο  ανήμερα του Προφήτη Ηλία οι καταγόμενοι απ’ αυτό κάνουν κάθε χρόνο το αντάμωμά τους κάτω από τα θεριωμένα πουρνάρια της μικρής πλατείας μπροστά από το κλειστό σχολείο αλλά με ορθάνοιχτη την πόρτα του Αι – Θανάση, της μικρής τους μητρόπολης όπου και οι περισσότεροι της μέσης ηλικίας έχουν βαπτιστεί. Φυσικά και ο άγιος των ελληνικών βουνών έχει το δικό του καθίδρυμα, στη ράχη ανάμεσα Δολιανών και Κοντίβας αλλά όπως καταλαβαίνουμε είναι αδύνατον πλέον να περπατήσει ως εκεί το ο κόσμος και να γίνει πανηγύρι λόγω των δυσκολιών που παρουσιάζει η πρόσβαση. Γι’ αυτό και οι ευλαβείς Δολιανίτες μετέφεραν το πανηγύρι στη κέντρο του χωριού και έχουν αναγάγει αυτό σε αντάμωμα όλων των συγχωριανών και των φίλων των Δολιανών που όπως είδα από πέρσι μέχρι φέτος πολλαπλασιάζονται συνεχώς.

Φυσικά και ψυχή του πανηγυριού είναι οι Δολιανίτες της Αμερικής, και τα μέλη του Συλλόγου τους στην Ελλάδα χάρη στους οποίους κινείται το πανηγύρι αλλά και οι ντόπιοι, οι περισσότεροι από τους οποίους κατοικούν στα χωριά της Ποταμιάς,  δεν πάνε πίσω. Μπορεί βέβαια στα ερημωμένα Δολιανά να κατοικεί μόνιμα όλο το χρόνο ένας άνθρωπος, ο δραστήριος σε όλα του Νίκος Μουτογιάννης, αλλ’ αυτός ο άνθρωπος, χάρη στις ποικίλες δραστηριότητές αποτελεί πόλο ενδιαφέροντος και πολλοί είναι εκείνοι οι συμπολίτες μας που παρά τις δυσκολίες του δρόμου ανεβαίνουν συχνά στο χωριό να τον δούνε και να του κάνουν παρέα. Αυτός μαζί με λίγους άλλους Δολιανίτες προετοίμασαν τα πάντα για το πανηγύρι και φυσικά πρωτοστατούν σε όλα όσα χρειάζονταν να γίνουν.

Όσοι βέβαια είχαμε την χαρά να βρεθούμε στο αντάμωμα των Δολιανιτών το 2009 από την προηγουμένη ημέρα, ζήσαμε μια τρυφερή νύχτα με τους Δολιανίτες που μαζεύτηκαν στην πλατεία και έφαγαν όλοι σε κοινό τραπέζι ενώ κατόπιν ακολούθησαν κουβέντες και τραγούδια μέχρι αργά τη νύχτα. Την επομένη το πρωί ήρθε ο παπα Νίκος Αζακάς και έκανε τη λειτουργία στην όμορφη εκκλησία και μετά το πέρας και της αρτοκλασίας, όλοι στρώθηκαν στα τραπέζια που γέμισαν από ωραίο ψητό κρέας και άλλες νοστιμιές που είχαν ετοιμάσει από την προηγούμενη οι διοργανωτές κάτω από τη γενική φροντίδα του Χρήστου Βαστάκη .

Το αντάμωμα ξεκίνησε με το καλοσώρισμα του Παντελή Βαστάκη προς όλους τους παρευρισκόμενους, ακολούθησαν οι σύντομες ομιλίες από τους επισήμους και κατόπιν ο Παντελής άρχισε να ανακοινώνει τα χαιρετίσματα των ομογενών από όλο τον κόσμο που δεν μπόρεσαν φέτος να παραβρεθούν στο αντάμωμα και τα οποία συνοδεύονταν και με ένα σεβαστό ποσό προς την πατρίδα και κεράσματα σε όλο το πανηγύρι. Τα κεράσματα αυτά ανεξαρτήτως ποσού αποτελούν και το ιδιαίτερο στοιχείο του πανηγυριού των Δολιανών καθώς εκφράζουν ακριβώς τη νοσταλγία των ξενιτεμένων κι έτσι τους δίνεται η ευκαιρία να βρεθούν νοερά έστω δίπλα στους συγχωριανούς τους και να γιορτάσουν μαζί τους. Κατά μια μέτρια εκτίμηση, οι χορηγίες και τα κεράσματα νομίζω πως υπερκάλυψαν τα έξοδα του πανηγυριού και περίσσεψαν για ορισμένα έργα τα οποία γίνονται στο χωριό. Σημειώνεται επίσης πως φέτος δυναμική ήταν η παρουσία Δολιανιτών από την μακρινή Αυστραλία οι οποίοι και χάρηκαν περισσότερο απ’ όλους το πανηγύρι του χωριού τους.

Μετά από τα απαραίτητα αυτά διαδικαστικά άρχισαν τα όργανα, (Κώστας και Ηλίας Καλαμίδας, Σεραφείμ Μπακούσης και Μάκης Αναγνώστου)  τα οποία ακολούθησαν ένα ωραίο παραδοσιακό πρόγραμμα που άρεσε σε όλους και όλοι χόρεψαν με την ψυχή τους ως αργά το απόγευμα. Σημειώνουμε πως όπως συνηθίζεται από τα παλιά χρόνια, το χορό άνοιξαν λεβέντικα ο παπα Μυζήθρας από τη Ρωσκά με τον παπα Νίκο Αζακά και τους επισήμους ενώ σύντομα όλοι σηκώθηκαν και χόρεψαν με την ψυχή τους.



Το πριν και το μετά στη μαστοριά του παραδοσιακού κοκορετσιού.