ΕΝΑ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΚΡΙΚΕΛΟΠΟΤΑΜΟ…

O παπα Θανάσης Ζαφείρης, οι γιοί του Δημήτρης και Σωτήρης και ο Γιάννης Τσατσαράγκος περνάνε το ποτάμι στον κουβά της μπουλντόζας.

Το Ληναράκι είναι ένας πολύ παλιός οικισμός της Καστανιάς Προυσού, ο οποίος κατά τα τελευταία χρόνια έχει εγκαταλειφθεί εντελώς και το χειρότερο είναι ότι η ξυλογέφυρα πάνω από τον νευρικό Κρικελοπόταμο που εξυπηρετούσε όσους είχαν ακόμη κάποια ζωντανά που τα πήγαιναν εκεί πέρα ή να τρυγήσουν κάτι λίγα αμπέλια που είχαν απομείνει, έχει σαπίσει και ήταν πολύ επικίνδυνη για όποιον  επιχειρούσε να την περάσει.

Έτσι, εκτός από τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού που λιγόστευαν τα νερά του ποταμού, κανένας πλην ελαχίστων κυνηγών δεν πάταγε το πόδι του στον παρατημένο οικισμό όπου φέτος όπως είδα σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου εκεί, οι ροδιές που έχουν απομείνει, είναι κατάφορτες αλλά είναι ζήτημα αν κάποιος μαζέψει τον καρπό τους.

Η ξυλογέφυρα πάνω από τον Κρικελοπόταμο έχει σαπίσει και είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για όποιον δεν γνωρίζει την κατάστασή της...

Το κυριότερο όμως και αυτό που απασχολεί πολλούς από την Καστανιά και ιδιαίτερα τον παπα Θανάση Ζαφείρη που μεγάλωσε εκεί απέναντι, στον οικισμό Ποτάμι και ο οποίος ήταν και ο άνθρωπος που μου μίλησε για το Ληναράκι που πρόλαβε να έχει 30 οικογένειες, είναι η πρόσβαση προς στην ωραία εκκλησία του Αϊ – Γιάννη Θεολόγου η οποία πανηγυρίζει στις 26 Σεπτεμβρίου αλλά είναι και πολλοί εκείνοι που θέλουν να πάνε να ανάψουν ένα κεράκι αλλά δεν μπορούν αφού δεν πατιέται πλέον η ξυλογέφυρα.

Η επιφάνεια της ξυλογέφυρας με τα σαπισμένα σανίδια που πρόκειται να αλλαχθούν

Το ενδιαφέρον όμως αυτό των Καστανιωτών άκουσαν οι αρχές και γι’ αυτό έστειλαν τις προάλλες ένα μηχάνημα (μπουλντόζα) την οποία χειρίζονταν ο Γιώργος Μήτσου και με την βοήθεια του Γιάννη Τσατσαράγκου που γνωρίζει καλά την περιοχή, ίσιαξε μια δίοδο μέσα στο ποτάμι να περνούν τα ψηλά αυτοκίνητα και τα φορτηγά και άνοιξε ένα δρόμο μέχρι κάτω από τη γέφυρα για να πάνε εκεί τα μηχανήματα που θα χρειαστούν να φτιάξουν το γεφύρι, οι εργασίες για το οποίο όπως έχει ακουστεί θα αρχίσουν πολύ σύντομα.

Τους πρόλαβα να δουλεύουν εκεί στις 22 Αυγούστου και μαζί με τον παπα - Θανάση και τους γιούς του Σωτήρη και Δημήτρη και για να μη βραχούμε, περάσαμε το ποτάμι μέσα στον κουβά της μπουλντόζας. Το γεγονός μας θύμισε το όχι και πολύ μακρινό χθες που η Ευρυτανία και γενικά η ορεινή Ελλάδα δεν είχε δει αμαξιτό δρόμο και πολλές φορές οι άνθρωποι περνούσαν τα φουσκωμένα ποτάμια πάνω σε αυτά τα θηριώδη μηχανήματα.  

Χωρίς να βραχούμε καθόλου, περάσαμε εκείνη τη μέρα τον Κρικελοπόταμο μαζί με τον παπα Θανάση τον Κρικελοπόταμο

Ένα χθες που καμιά φορά εμφανίζεται σαν κακό όνειρο για ορισμένους και άλλοτε, ως αφορμή να ξαναδούμε τα πράγματα από μια άλλη γωνιά, της αυτογνωσίας τουλάχιστον για το τι αληθινά είναι ο τόπος μας και πόσο δυνατά κρατούσε δεμένους τους ανθρώπους κοντά του. Και επίσης, να σχολιάζει την απόσταση που κράτησαν οι άνθρωποι, όταν για διάφορους λόγους ο καθένας απομακρύνθηκε από την γενέθλια γη και τις ρίζες τους.  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το κείμενο και οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Ευρυτανικός Παλμός" την 4 Σεπτεμβρίου 2012.    

ΤΑ ΚΑΒΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΙΚΕΛΟΠΟΤΑΜΟΥ

Ο Κρικελοπόταμος όπως κατεβαίνει από τα στενά της Κοντίβας

Είμαι βέβαιος πως οι περισσότεροι γνωρίζουν τα καβούρια από τη διαχρονική ρήση «έχει καβούρια η τσέπη» και τούτο βεβαίως έχει τονιστεί ιδιαίτερα τώρα που περνάμε την βαθιά κρίση και από την οποία, κανένας δεν ξέρει πότε και πως θα βγούμε. Τέλος πάντων αυτά θα τα δούμε αργότερα που θα σφίξουν περισσότερο τα λουριά και θα πράξουμε ανάλογα και γι’ αυτό απόψε θα ασχοληθούμε λίγο με ένα ωραίο κάβουρα που πρόλαβα να δω προχθές στα νερά του Κρικελοποτάμου, λίγο πιο κάτω από την σάπια γέφυρα που συνέδεε τον παρατημένο οικισμό λιναράκι με τον έξω κόσμο όταν ο ποταμός είχε τις φουρτούνες του.

 

Τούτο λοιπόν το ωραίο πλάσμα του ποταμού το οποίο βεβαίως και δεν έχει καμιά σχέση με τις τσέπες καμμιάς και κανενός, πήρε το μάτι μου αραγμένο πάνω σε ένα λιθάρι που περίμενε να αρπάξει κάποιο άλλο πλάσμα να φάει και μάζεψα τις κινήσεις μου να μην το τρομάξω. Με είχε πάρει όμως και αυτός είδηση και καθώς διαθέτει περιστροφικά μάτια και μάλον οξύτατη όραση, δεν τρόμαξε καθόλου αλλά άρχισε αμέσως να βαδίζει  «σαν το κάβουρα», όπως λένε, για να μην με χάσει ούτε δευτερόλεπτο από το πεδίο όρασής του και σιγά - σιγά μπήκε στο νερό και μια αστραπιαία κίνηση πήγε αμέσως και χώθηκε κάτω από ένα μεγάλο λιθάρι, τέτοιο που θα ήταν αδύνατο να το σηκώσω και να τον πιάσω.

Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν ήταν στις προθέσεις μου, απλά πήγα πιο κοντά να τον προλάβω να τον φωτογραφίσω γιατί λίγο - πολύ ως είδος αρχίζει να σπανίζει αφού όταν βγαίνουν από τις τρύπες τους οι αλεπούδες και άλλα αρπακτικά, είναι ο πρώτος μεζές που θα πιάσουν στο ποτάμι και αυτές όπως ξέρετε, δεν τα βάζουν στην τσέπη τους αλλά στο στομάχι τους. Επί πλέον, ένας λόγος που κάνω αυτό το σημείωμα είναι να σας δείξω πόσο καθαρά είναι τα νερά του Κρικελοπόταμου, του καθαρότερου ίσως ποταμού της Ελλάδας τον οποίο αν δεν έχετε γνωρίσει, σας τον συνιστώ ανεπιφύλακτα και άμα χρειαστεί, σας συνοδεύω και σας ξεναγώ στις ομορφιές του, όπως για παράδειγμα, το Πανταβέχει…